चतुर्थोऽध्यायः
हरिः ओम् विभ्राड् बृहत्पिबतु सौम्यं मद्धवायुर्दधद्यज्ञ पतावविहुतम्।
वातजूतोयोऽ अभिरक्षतित्वमना प्रजाः पुपोष पुरुधा विराजति ॥१ ॥
उद्दुत्त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥२ ॥
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ२अनु।
त्वं वरुण पश्यसि ॥३॥
दैव्यावद्ध्वर्यूऽआगत ठं रथेन सूर्यत्वचा।
मद्धवा यज्ञ ठ समञ्जाथे तंप्रत्क्वथा ।
ऽयंवेन -श्चित्रं देवानाम् ॥४॥
तं प्रत्नथा पूर्वथा विश्वथेमथा ज्येष्ठतातिं बर्हिषद ठे स्वर्विदम्।
प्रतीचीनं वृजनं दोहसे धुनिमाशुं जयन्तमनु यासु वर्द्धसे ॥५ ॥
अयं वेनश्चोदयत्पृश्निगर्भा ज्योतिर्जरायू रजसो विमाने।
इमम पा संगमे सूर्यस्य शिशुन्न - विप्रा मतिभी रिहन्ति ॥६ ॥
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्रा द्यावापृथिवीऽअन्तरिक्ष ठं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥७ ॥
आ न इडाभिर्विदथे सुशस्ति विश्वानरः सविता देवऽएतु।
अपि यथा युवानो मत्सथानो - विश्वं जगदभिपित्वे मनीषा ॥८ ॥
यदद्यकच्च वृत्रहन्नु दगाऽअभि सूर्य्य।
सर्वं तदिन्द्र ते वशे ॥९ ॥
तरर्णिविश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य।
विश्वमाभासिरोचनम् ॥१०॥
तत्सूर्यस्य देवत्वं तन्महित्वं मध्या कर्तोर्वितत ठ सं जभार।
यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुतेसिमस्मै ॥११॥
तन्मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे ।
अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः संभरन्ति ॥१२॥
बणमहाँ २ असि सूर्य बडादित्य महाँ २ असि।
महस्ते सतो महिमा पनस्यतेऽद्धा देवमहां २ असि ॥१३॥
बट् सूर्य श्रवसा महाँ२ असि सत्रा देव महाँ २ असि।
मह्ना देवानामसुर्य्यः पुरोहितो विभु ज्योतिरदाभ्यम् ॥१४॥
श्रायन्त इव सूर्य विश्वेदिन्द्रस्य भक्षत।
वसूनि जाते जनमान ओजसा प्रतिभागन्न दीधिम ॥१५ ॥
अद्या देवाऽउदिता सूर्यस्य निरर्टहसः पिपृता निरवद्यात्।
तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिंधुः पृथिवी उत द्यौः ॥१६ ॥
आकृष्णेन रजसा वर्त्तमानो निवेशयन्नमृतं मत्र्त्यांच।
हिरण्ययेन सविता रथेना देवो याति भुवनानि पश्यन् ॥१७॥
No comments:
Post a Comment